Hartstocht

Ze trokken door het sprookjesachtige Mullerthal, bezochten het indrukwekkende kasteel van Vianden en staken intussen de grens over van Luxemburg naar Frankrijk. Een onverwacht leerzaam moment in Schengen friste hun kennis van Europa op, en in Metz ontdekten ze hoe verrassend mooi onbekende stadjes kunnen zijn.

De tocht zit vol kleine avonturen: van een gebeten knie (met een artistiek lokaal verbandje) tot hilarische misverstanden bij de Franse bakker. De combinatie van natuur, ontmoetingen, culturele stops en symbolische vlinders in hun rugzak maakt deze tocht niet alleen fysiek, maar ook emotioneel rijk.

Dankzij de steun van vrienden onderweg (zoals Sven die de rugzak overnam) en jullie aanmoedigende berichtjes, blijft hun hart licht en hun motivatie groot. Bart leeft zich uit op de planning, terwijl Frederike zorgt voor de nodige culturele pit onderweg. Samen vormen ze een topteam op weg naar hun einddoel, met elke stap in het teken van verbinding, herinnering en hoop.

🗺️ Van Les Crots tot Goumois – Hartstocht in beweging 🔥

Vanuit de uitgestrekte, kleurrijke landschappen rond Nancy tot aan de ruige natuur van de Jura: deze etappe van de GR5 was er een om nooit te vergeten.

🌸 In de eindeloze bossen voerde de natuur het woord. Frederike hield gesprekken met bloemen en planten, terwijl vogels onafgebroken een concert gaven. Ze passeerden oude, vaak verlaten dorpjes waar de overgebleven bewoners met open hart de weg wezen (juist of minder juist) en hun verhalen deelden.

🎂 Elke dag een logistieke puzzel: waar zijn nog winkels open, hoe passen we de bananen in de rugzak, en welk lokaal tandpastamerk voor gevoelige tanden kiezen we? Maar ook: genieten van kleine musea, kastelen in ruïnestijl, en taartjes – véél taartjes. Vooral myrtilletaartjes.

⛰️ In de Vogezen werd er stevig geklommen, maar minstens evenveel gelachen. Frederike noemt zichzelf struikelkampioen bergaf, dus nam Bart meestal de afdaling voor zijn rekening, terwijl zij de klim op zich nam. “Onze beentjes brengen ons nu ook naar hogere sferen, voorlopig zonder protest.”

🏰 Tijdens rustmomenten voelden ze zich bijna adellijk tussen de kastelen met hun grijze graniet en roze zandsteen. De nachten vielen vlot in, na dagen vol natuur, stilte en verrassende ontmoetingen.

🏃‍♀️ De conditie groeide, net als het besef hoe intens deze tocht is – fysiek én mentaal. Van Ribeauvillé tot Thann, van Belfort tot het rustige Goumois, klonken telkens opnieuw dezelfde gevoelens: dankbaarheid, verwondering en verbondenheid.

💬 Hartstocht bracht hen op de grens met de Jura, waar ze zich even moesten herpakken: “Een spiertje bij Bart vraagt rust, maar opgeven staat niet in onze dictionnaire.” Vanuit het vredige Goumois, met het geruis van de Doubs op de achtergrond, klonken hun groetjes zacht maar krachtig.

💙 Hartstocht is geen rechte lijn, maar een beweging – gedragen door mensen, de natuur en zoveel kleine grote momenten.

🌧️ Na drie dagen stappen door de Jura arriveerden Bart en Frederike in Mouthe, ook wel het “Klein Siberië” van Frankrijk. De regen die zich tien dagen had opgestapeld, viel in één keer uit de lucht. Gelukkig konden ze daarna terug genieten van de tocht. In een herberg warmden ze op, droogden hun spullen en werden discreet droge sokken opgediept uit de rugzak.

🛌 Rustdag = plandag
Hun rustdag draaide uit op een planningsdag voor de komende twee weken. Terwijl sokken, onderbroeken en schoenen hingen te drogen, werd ook Bart z’n onderbeen goed in de gaten gehouden. Tot dusver geen pijn — dus op naar meer bloemenweides, modderpaadjes en koeievlaaien.

🏔️ De overgang van de Jura naar de Alpen komt dichterbij. In Lausanne aan het Meer van Genève beseffen ze: Drie maanden geleden was het een droom om hier te voet te geraken. De Alpen liggen voor hen en lijken redelijk hoog. Maar ze gaan ervoor want de Vogezen en de Jura lukten goed.

🦋 Nooit eerder zagen ze zoveel bloemen en vlinders. Hoe dichter bij de natuur, hoe rustiger het wordt. Toeristische plekken maken onrustig, gras geeft meer rust dan een bankje. Het denken gaat soms zo ver dat Frederike de rood-witte GR-streepjes vergeet — gelukkig wacht Bart trouw bij elke afslag. 

💧 Praktisch & poëtisch
Vanaf morgen neemt Frederike de waterfilter over, want water in flessen weegt letterlijk zwaar. En bij een bronnetje beseft ze: geluk is koud water vinden op het juiste moment. 

🏕️ Sinds het begin van de Alpen ontmoeten ze meer goedgemutste GR5-stappers. Geen eenzame donderwolkenwandelaars, maar warme, tijdelijke reisgezellen. In de berghutten (refuges) wordt samen gegeten, gelachen, geslapen — een warm samen op weg gevoel. Een klein pelgrimsgevoel groeit. Iedereen herkent elkaars voetpijntjes en complexe schoenaanpassingen zonder veel uitleg. Dat creëert een hechte band op grote hoogte.

⛰️ De komende dagen tellen niet meer in kilometers, maar in stapuren en hoogtemeters. De bergen worden steiler, de connectie dieper. Rusten is ook trainen — dat is gelukkig blijven hangen uit de opleiding sportgeneeskunde.

Tot de volgende pas, stap of col. 🥾
Elke dag een beetje dichter bij de eindstreep — en bij de mensen die onderweg betekenis krijgen.

Wordt vervolgd...